Dowidzenia

<span;>Śmierć  często szokuje. Wczoraj  jeszcze  Fraciszek wyszedł do tłumu , a już dzisiaj odczedł do domu Ojca.

<span;>To jest jedna z tych prawd o życiu, której unikamy jak ognia . Niby zdajemy sobie sprawę    ale czy napewno?

<span;>O Ojcu Świętym  mówiona różnie.  Niestety  wiele złego mówili tzw. tradycjonaliści.  choć mam problem  z tą nazwą  , bo  sama mam się za tradycjonalistkę  , a z tą grupą się nie utożsamiam.

<span;> .Nawet jakiś czas temu postanowiłam z takimi osobami nie rozmawiać na temat wiary i kościoła , bo się nie da . Wszystko wiedzą najlepiej , a ich przeżywanie wiary jest najlepsze.

<span;>Najgorsze jest to , że wielu źyczyło mu źle. Teraz jego ziemska wędrówka się skończyła i osądzi go Bóg. Ludzie  robili to non stop
<span;>  Spoczywaj w pokoju  Ojcze Święty.

Armagedon

  • Myślałam, że tragiczna  śmierć  Jarka  , było końcem świata, po którym  muszę żyć dalej , budując na nowo, bo życie które  z nim tworzyliłyśmy wraz z jego śmiercią  skończyło sìę.

    Jednak teraz widzę,  że jego śmierć , była początkiem  serii strat, bolesnej weryfikacji , objawień szokujących i zaskakujących etc.

    Wiem , że gdyby Jarek żył większość  tych sytuacji , by się nie wydarzýlo. Myślę  , że zabrakłoby odwagi, na takie , a nie inne  zachowania.

    Wkładam ogromny wysiłek , by przetrwać ten armagedon.

    Pod krzyżem  Chrystusa  stały tylko trzy osoby, chodż chodziły za Nim tłumy.

    Tak , tylko nie liczni potrafiłą trwać przy Tobie  w czasie  armagedonu.

Trampki

Jednym z ” plusów” jeżdżenia  na wózku  jest to , że jak kupi mi się buty to noszę je bardzo długo. 

Akurat  nie mam hopla  w tym temacie , więc  butów mam mało. Złote trampki używałam około 15 lat . Te trampki były uniwersalne.

Potrafiłam je nosić , w każdą porę roku.  Pomagał wybierać je Jarek… dlatego wcale mi się nie spieszyło   by szukać nowych.

Tak trudno jest mi się roztawać z rzeczami , które są od Jarka lub z tymi , które pomagał wybierać. 

Mają swoją małą historìę związaną  , gdzie  zawarte jest wspomnienie  o nim. Na szczęście te są niezniszczalne..

Kłapouchy

Tak- wiem , że bycie  w relacji  z osobą z zaburzeniami psychicznymi nie jest proste. Często odbierani są jak osoby chamskie, wredne. A borykają się z atakami paniki, agarofobią ( lękiem przed tłumem)  , atakami lękowymi etc.

.Często  ranią i odpychają. Można  mieć dość.  W dobie ” złotych myśli ” w stylu: przebywaj  tylko ludźmi, którzy dają Ci szczęście ” łatwo jest odpuścić…

Kryzysy życiowe, psychiczne weryfikują nasze relacje . To często bolesny proces ,w którym  przetrwa tylko prawda.

Matrioszka

Od mojego ostatniego  wpisu trochę minęlo. W międzyczasie  , był Dzień Depresji i zaczął  się Wielki Post.

Z tęsknotą wracam wspomnieniami do okresu
3 lat przed śmiercią  Jarka.  Układam się wtedy na nowo z Bogiem i z sobą. Poczułam się kompletna i spójna.

Wiedziałam , którą drogą chcę podążać Zadziały się rzeczy w moim życiu  , w których  bardzo wyraźnie widziałam działanie Boga. Wyrobiłam sobie w tym czasie  dobre nawyki.

Te 3 lata wzrostu w wierze , stały  się  fundamentem , który  pomógł mi  przetrwać po śmierci  Jarka i w czasie  choroby Mamy.

Co prawda teraz mam poczucie , że gdzieś to zgubiłam przez to , że idę przez ciemną  dolinę, ale  to  ,co wtedy zbudowałam -dalej we mnie jest  i pomaga mi trwać -tylko muszę z tamtą mną odzyskać kontakt.

Gorzej

Wariatka! chora przychicznie! idź się lecz! – często takie słowa padają, nie po to, aby pomóc osobie w kryzysie psychicznym lub w jakimś kryzysie życiowym, ale po to, aby w złości obrazić taką osobę i jej dowalić.

 

Takie słowa zostają w głowie. Konsekwencją czego bywa to, że jak sięgnie się po konieczną fachową pomoc (psychiatra, psycholog) ma się poczucie porażki: – Mieli rację, przegrałam. Jestem słabeuszem.

 

A przecież jeśli rzeczywiście zmagamy się, z zaburzeniami psychicznymi, leczymy się to nic w tym złego. Jest to walka o życie , o której mało kto wie, bo toczy się w nas.

 

Gorzej jak nic z naszymy stanami nie robimy licząc, że samo minie. Nie minie samo … będzie coraz gorzej. Co wpłynie destrukcyjne na nas i osoby , które są, albo starają się być w pobliżu.

Słowa

„Druga” to przestrzeń , gdzie decyduję się od czasu do czasu podzielić moim życiem. W sumie tylko tu. I ta przestrzeń trzyma mnie w internecie .

Pilnuję -by nie przedarł się tu fałsz i hipokryzja , które budzi we mnie organiczny sprzeciw. Po prostu boli. zwłaszcza jak idzie w świat przez różne środki masowego przekazu.

Staram się być szczera , ale są sprawy i przestrzenie , których tu nie opublikuję , bo nie dotyczą tylko mnie , a również ludzi , z którymi co prawda mi (bardzo) nie po drodze, bo np. skrzywdzili mnie .

Dlatego nie piszę tu np. o moim zmarłym ojcu czy rodzonym bracie. Wiem ,że nasze pespektywy wspólnego dzieciństwa diametrialnie różnią się . My sami diametralnie się różnimy.

Inaczej pamiętamy fakty itp. Żyjemy z dala od siebie i tak jest lepiej.

Jednak upublicznianie tu powodów dlaczego jest tak , a nie inaczej (moim zdaniem) naruszałoby ich prywatność.

Do takich rozliczeń mam inne prywatne przestrzenie.

Często zapominamy o odpowiedzialności za słowa , wrzucone w eter .Szczególnie gdy nie mówimy o sobie… Ile bólu mogą spowodować..

Dziwna

Kiedyś  byłam aktywna   towarzyska. Dbałam o relacje  dojąc z siebie  wszystko  co tylko mogłam. Miałam  incjatywę. W wielu miejscach byłam.

 

Potem przerosły mnie ludzkie niezafajne  zachowania  w stosunku mnie .  Zaczęłam  być wśród  ludzi , ale inaczej.  Zaczęłam  się nawracać.  Akceptować  siebie  itp.

 

Śmierć  Jarka  zapoczątkowała  najtrudniejszy  okres w moim życiu. Zmagam się z problemami,  z którymi  trudno wyjść do ludzi. Czasem  nie mam siły na zwykłe codziennie czynności, ale staram się  żyć  jak najlepiej  potrafię.

 

Znikłam. Mało kto się z tego tłumu ludzi o mnie upomniał. Co jakiś czas  dochodziło do mnie , że ludzi mówią o mnie , że stałam się chamska  , dziwna itp.

 

Może jest to prawda , ale mało kto zadał sobie trud , by dowiedzieć się  co się ze mną dzieje…. Wiem jedno nie jestem złą osobą i kto chce to złapie ze mną kontakt.

Kiedyś byłam aktywna , towarzyska. Dbałam o relacje dając z siebie, wszystko co tylko mogłam. Miałam incjatywę. W wielu miejscach byłam.

Potem przerosły mnie ludzkie niezafajne zachowania wobec mnie . Zaczęłam być wśród ludzi , ale inaczej. Zaczęłam się nawracać. Akceptować siebie itp.

Śmierć Jarka zapoczątkowała najtrudniejszy okres w moim życiu. Od tego czasu zmagam się z problemami, z którymi trudno wyjść do ludzi. Czasem nie mam siły na zwykłe codziennie czynności, ale staram się żyć, jak najlepiej potrafię.

Znikłam. Mało kto się z tego tłumu ludzi o mnie upomniał. Co jakiś czas dochodziło do mnie , że ludzi mówią o mnie , że stałam się chamska , dziwna itp.

Może jest to prawda , ale mało kto zadał sobie trud , by dowiedzieć się co się ze mną dzieje…. Wiem jedno nie jestem złą osobą i kto chce to złapie ze mną kontakt.

Jeszcze

Wiecie co nie mam nic szczególnego do napisania , ale czując odpowiedzialność za te miejsce,  kilka słów  zostawię.

To pierwsze Świeta od 4 lat gdy Mama nie dochodzi po operacji  i nie jest dosłownie  jedną nogą po drugiej  stronie…

Tak rok temu choć nie mówiłam tego głośno , byłam  przekonana, że będziemy  się żegnać , a jest ziemska wędrówka dobiega końca.

Dzięki Bogu myliłam się. Nam ludziom wydaję się , że mamy jeszcze  czas na rozmowy , pojednania itp.

Prawda jest taka , że mamy go mniej  niż myślimy.
Szacunku,  pokory, refleksji  nad życiem .

Święty

Kochany Święty Mikołaju

 

Trochę  mi sìę  w tym życiu  pozmieniało. Ja się posypałam i popsułam- tak się czuję. Jednak próbuję  się pomalutku pozbierać i na nowo odnaleźć  w życiu ,  które przyszło mi teraz przeżywać.  A i przytyło mi się co ma swoje plusy i minusy. Ale rozmiar S chyba już pożegnałam.

 

Przede wszystkim chciałabym,  żeby Mama miała zdrowy, spokojniejszy i radośniejszy czas.

 

Mamy plany , które  są motywacją, żeby się trzymać , chciałabym żeby ich realizacja powiodła się

 

Dzieci- nie mam własny, ale jest kilka szczególnie bliskich  mi dzieci. Niech rosną zdrowo.

 

Fartek – mój piesek , mój  promyczek – niech trzyma się zdrowo i rozwesela nas jak najdużej.

Ciula – kot Jarką  też niech będzie  zdrowy i będzie z nami jak najdłużej.

 

Przez wiele  lat mojego życia  przewinęlo się dużo ludzi. Większość  tych relacji  zakończyło  się fiaskiem chociaż  się starałam , by było inacze

 

Mimo wielkich słów pozostawiły rany , z których  borykam się do dziś.

 

Tak ludzki fałsz i rzucanie słów na wiatr bolą…

Jednak jest kilka ludzi  , którzy  mimo moich mrocznych stanów i życiowych burz są  przy mnie. Mimo wzlotów i upadków tworzę z nimi relacje.

 

Niech odnajdą odpowiedzi  na swoje pytania. Niech  odnajdą to czego potrzebują i będą szczęśliwi.

 

To tyle choć  może i tak zbyt wiele.  Wesołych Świąt  Święty Mikołaju. Obyś dotarł do każdego bez wyjątku.

 

Pozdrawiam