Miesiąc: luty 2024

Temat różnych zaburzeń psychicznych takich jak depresja stał mi się przez ostatnie kilka mięsiecy bliższy , bo sama się borykam z tego rodzaju chorobą.

Nie jest to łatwy temat dla mnie, bo mimo tego , że przez ostatnie lata dużo więcej się o tym mówi to i tak często ludzie po prostu tego nie potrafią zrozumieć. ( Podobnie jak człowieka zniewolonego nałogiem – ” On piję , bo chce”)

Nie potrafią zrozumieć jak można mieć problem ze zwykłym wstaniem z łóżka, z zebraniem się do kąpieli czy wyjściem z domu choć na chwilę.

Walczę z moimi myślami z traumami . Jest to nie widoczna walka odbywa się we mnie.

Ja zrozumiałam , że nie muszę szukać zrozumienia wśród innych ludzi choć jest łatwiej się leczyć jak takowe występuję.

Nomiast wiem , że na koniec dnia tylko ja wiem ja bardzo musiałam się postarać , by ten dzień ogarnąć.

Poczekałam aż te moje ” popoturbowane” paznokcie porządnie wyschną, by jednak je jakoś uratować (bo nie ładnie to wyglądało)

Nie mam ( chyba) zmywacza w domu , więc pomalowałam je ponowanie , przykrywając pozostałości po moich wcześniejszych wyczynach.

Efekt nie jest super , ale zwarzywszy na sytuację jest lepiej niż było.

Podobnie jest czasem z poturbowanym sercem czy życie . Pewne zdarzenia pozostawiają ślady i nie ważne ile czasu mija to blizny zostają trzeba dużo pracy , by nauczyć się z nimi funkjonować

Z poprawianiem …. różnie bywa. Ostatnio pierwszy raz od wielu lat pomalowałam sobie paznokcie. Nawet fajnie mi wyszło , ale szybko przypomniałam sobie dlaczego przestałam to robić.

Wczoraj zauważyłam na dwóch paznokciach odpryski i postanowiłam to poprawić . Koniec końców wszystkie te poprawki nie zdążyły porządnie doschnąć i po wyjścu z pod prysznica efekt jest dużo gorszy niż z przed poprawek.

Często ludzie wpadają w takie połapki. Poprawiają wszystko co się da. Ale czy po tych zabiegach naprawdę wyglądają lepiej niż przed nimi?

Widok pewnej znajomej , przypomniał mi pewną scenę. W dniu śmierci Jarka (po tej strasznej informacji o jego zgodnie ) wieczorem , byłam wieczorem na spotkaniu wspólnoty akademickiej choć wyglądałam i czułam się do bani ( co było zrozumiałe…)

I właśnie ta znajoma -widząc w jaki jestem stanie zapytała mnie – co się stało ?
A ja … ze łzami w oczach starając sie uśmiechnąć odpowiedziałam : Nic… Dzisiaj zginął mój ojczym.

Tak …rzeczywiście NIC …co za idiotyczna odpowiedź. Dzisiaj na to tak spojrzałam. Nawet w takim dramatyczny momencie chciałam trzymać fason . Założyć maskę, by się nie rozsypać ,nie upaść , ale było to nieuniknione..

Dalej mam ten mechanizm w sobie …Zakładanie masek w trudnych dla mnie momentach wyczerpuje mnie i pomaga tylko na chwilę, więc unikam tego.

Ostatnio kupiłam sobie czerwoną halkę, wykończoną tiulem, która równie dobrze może robić za sukienkę.

Patrząc na nią przypomniałam sobie, że jako małe dziecko chciałam zostać baletnicą, bo po prostu podobały mi się właśnie ich sukienki z tiulem.

Nasze marzenia, plany często zmieniają się wraz z nami. Nie wszystkie się spełniają, nie wszysto wychodzi. Ale niektóre jakimś sposobem, z mniejszym lub większym naszym udziałem, prędzej lub później – i owem.

Tylko czasem musimy być bardziej spostrzegawczy, by to wogóle zauważyć.

Myślę, że podobnie jest z modlitwami i działaniem Boga w naszym życiu.