„Ja nie stworzyłem tego chaosu, który widzicie na co dzień. Stworzyłem świat, który był doskonały, piękny i pełen miłości. To ludzie, odrzucając mnie i idąc za własną pychą, zmienili go w miejsce pełne bólu, a potem obwiniają mnie o to, co sami zniszczyli.”
Cytat z filmu „Spotkanie”
A co – mimo wszystko- może ucieczyć na tym świecie?
Meszek włosowy na głowie mojej Mamy.
Ten temat już dawno we mnie gra.
Choroba alkoholowa, choroby onkologiczne czy różne zaburzenia psychiczne jak depresja – to choroby, które się leczy.
Leczą te choroby lekarze, psycholodzy, psychiatrzy etc.
O metodach leczenia decydują właśnie Ci ludzie.
Każda z tych chorób nie leczona prowadzi do śmierci.
Oburzają mnie wypowiedzi ludzi znanych, którzy trzwierdzą np. że chemia jest niepotrzebna w walce z rakiem; w depresji leczenie farmologiczne szkodzi; a alkoholik tak sobie z tym poradził, że żadna terapia, żadne AA tylko zaszywa sie co poł roku, ale daje sobie tydzień na picie na umur. Przy czym nazywa się trzeźwym alkoholikiem.
No nie, nie i jeszcze raz nie…
Ok, mają prawo się wypowiadać, ale niestety są ludzie, którzy posłuchają swoich autorytetów bezkrycznie.
Ktoś odstawi antydepresanty i koniec końców popełni samobójstwo.
Ktoś zrezygnuje z chemi i przegra walkę z rakiem.
Jakiś alkoholik, który wie, że ma problem, ale kombinuje żeby dalej pić, uzna, że będzie trzeźwym alkoholikiem, bo jakiś znany piosenkarz tak trzeźwieje.
Guzik prawda. Wiem, że leczenie farmakologiczne przy zaburzeniach psychicznych jest nieraz konieczne, by przetrwać, by żyć.
Moja Mama, gdyby nie chemia, już dawno by umarła.
Alkoholizm to choroba, uzależnienie, by z niej się wyrwać trzeba zupełnie przestać pić. I trwać w abstynecji. Nie ma innej drogi. Jeżeli co pół roku zapijasz to nie jesteś trzeźwiejącym alkoholikiem. Jesteś w czynnym nałogu.
Swoją drogą, gdyby moja Mama zapijała co pół roku, byłby to dla mnie koszmar…
Oczywiście każdy ma prawo robić co chce i mówić co chce, do momentu jak nie robi to krzywdy drugiemu człowiekowi, ale czy takie publiczne wypowiedzi nie robią właśnie komuś krzywdy?
Dziadek Zɓyszek- jedyny prawdziwy dziadek , którego miałam – kocham nadal
Ostatnio często o Tobie myślę , wspominam i tęsknie.
Żałuję , że dany mi byłeś ( tylko) na 13 pierwszych lat mojego życia.
I wiem , że jesteś jednym z dwóch mężczyzn w moim życiu , którzy mnie nie odrzucili , nie zranili. Bardzo Ci na mnie zależało.
Czy jesteś dumny z tego ,kim się stałam?
Od kilku dni internet zalewa pewna drama. Dzięki niej dowiedziałam się, że będzie kontynuacja pewnego filmu sprzed 20 lat.
Pomyślałam, że ostatnio to taki trend: brać jakiś serial lub film np. z lat 90-tych i robić nową wersję lub jakąś kontynuację.
W takich produkcjach gra czasem zupełnie nowa obsada, albo ktoś ze starej obsady gra w zupełnie nowej roli lub w tej samej roli pojawia się tylko na chwilę.
Różne są wizje, koncepcje i powody dlaczego ma coś tak a nie inaczej wygladać.
Mnie osobiście większośc tych nowych wersji nie przekonuje, ale zdaję sobie sprawę, że ja mam 36 lat. Są przecież nowe pokolenia, które nie znają tych seriali czy filmów.
Dla nich to co powstaje to coś zupełnie nowego.
Drama, do której nawiązuję, napewno zrobiła wielki szum, który jest jakąś formą promocji.
Zastanawiam się też skąd w niektórych aktorach, celebrytach, dziennikarzach, ludziach, którzy
pracują w jakichś produkcjach czy serialach nawet naście lat to przekonanie, że będzie tak zawsze? A jak ktoś z nimi nie przedłuża umowy lub zwalnia ich – jest wielki lament?
Przecież „zwykły” człowiek musi być przygotowany że zawsze może się tak zdarzyć…
PATRYK! PATRYK!
COOO?
ZARAZ OBIAD!
Takie krzyki słyszę na codzień przez okno. I wiecie co? Wcale mnie to nie wkurza, a wrecz cieszy.
Nie deneruwują mnie biegające po podwórku dzieci, ani że krzyczą grając w gry, ani dzwięk odbijanej piłki itp.
Te odgłosy są dla mnie takie swojskie i normalne, szczególne latem.
Myślę sobie przecież: nie tak „dawno” ja byłam takim krzyczącym dzieciakiem. Co prawda nie biegałam, ale mnie też ciężko było sciągnąć do domu na obiad.
Pamietam te negocjacje, by zostać na dworze jak najdłużej. Wakacje u dziadków, zabawy w piaskownicy czy noce w rozłożonym pod blokiem namiocie.
Te odgłosy mi to wszystko przypominają. I też to, że czas leci.
Ale cieszę się, że świat, ktory zdaje się gdzieś odszedł, jednak gdzieś tam przetrwał i daje o sobie znać.
Mam taką dzisiaj refleksje. Jestem noga z historii. Byłam /jestem pod wrażeniem wiedzy historycznej Jarka i innej bliskiej mi osoby. Mam jednak wielki szacunek do historii ludzi, którzy przeżyli wojne czy Powstanie Warszawskie.
Niesamowite jest dla mnie, że nie kalkulowali czy im się opłaca czy nie , nie bali się , że zginą po prostu wolność i Warszswa, Polska była dla niż wartością taką , że było dla nich oczywiste , że trzeba zawalczyć , przeciwstawić się okupantowi.
Dyskuje , które rozprawiają o tym teraz czy było to bezsensu , czy powstańcy byli głupi czy nie itp.
Jak dla mnie są nie na miejscu i są brakiem szacunku dla tych osób.
Czy są wartości za , ktore bym oddała życie?
Na pewnosą osoby , za które ,byłabym wstanie oddać życie.
Obiło mi się o uszy, że odbył się marsz dumy z niepełnosprawności (?) I niedawno był taki dzień.
Dla mnie to są wymysły, które zaczarowują rzeczywitości i to w jakiś dziwny sposób…
Nigdy ani nie byłam ani nie będę dumna z powodu tego, że jestem chora.
Kto jest dumny z choroby?
Akceptuję to, że jestem niepełnosprawna i mam pewne ograniczenia i potrzebuję pomocy osób trzecich.
Nauczyło mnie to pokory, cierpliwości i nie powozwoliło mi nigdy uwierzyć, że wszystko mogę.
Tak – to, że wszystko mogę – to ułuda, nawet jeżeli chodzi o soby zdrowe, a co dopiero jeżeli chodzi o osoby niepełnosprawne.
Tak, wiem – są osoby na wózkach, które wspinają sie po górach. Ale to są wyjątki. Dla większości z nas schody bez windy to duży problem…
Tak samo jak mówienie o samodzielności, jak sama się nie umyję, nie ubiorę i nie usiądę na wózku – to też zaczarowywanie rzeczywistości.
Ja akurat to wszystko robię sama, jak i piorę, myję podłogę itp. I z tego się cieszę. Ale zabierzcie mi wózek to nie zrobię nic.
Czy jestem z tego dumna? Nie. Czy się tego wstydzę? Nie. Jestem niepełnosprawna i tyle.
Czy 4 lipca po gorącym początku lata , mogą się przydać zimowe rękawiczki?
Ogólnie tydzień temu, popukałambym się w głowę i odpowiedziałabym z przekąsem : „No już jasne” .
Ale taki urok naszej Polski , że tydzień temu daświadczyliśmy żaru z nieba , a dzisiaj mamy trochę jesieni tego lata…, więc rękawczki ( o dziwo ) dzisiaj się komuś przydały.
Za co lubię gorące lato? Za to, że nie trzeba tyle ciuchów na siebie zakładać. Mogę nosić a’la kroksy, najlepiej i najszybciej mi się je zakłada i wygodnie nosi.
Szybko mi schną włosy. Niby nie są grubę, ale trochę trwa nim wyschną. Tak, wiem – są suszarki, ale ja nie lubię suszyć włosów suszarką.
Po czym jeszcze poznaję, że jest prawdziwe lato? W praniu nie ma skarpetek, co za tym idzie po proniu nie trzeba ich parować.
Na koniec nadmienię, że moje przygody ze słońce były różne. W wieku 14 lat odkryłam, że mam na nie uczulenie.
Jednak nauczyłam się na nie odczulać i w tym roku nie mam żadnych przykrych konsekwecji z tym jedynym uczuleniem, które posiadam.
Opowiedziana przez dojrzałą kobietę, o dużym doświadczeniy życiowym . Co ważne potrafioncą stanąć w prawdzie i uczciwie ocenić swoje zamiary i decyzje. Bez pudrowanią.
Nie wchodząc w szczególy obrońcą życia był meżczyzna. Zdecydowanie pokazał prawo do swojego dziecka i wyegzekwował je.
Kilka dni temu ,był Dzień Ojca . Ja ze swoim Ojcem nie miałam właściwe żadnej relacji. Bóg jednak o to zadbał i dał mi Jarka.
Niestety jest wielu ojców , który odbiera się szanse decydowania , o swoich dzieciach czy wypełniania obowiązków ojcowskich.
Nie dlatego , że są źli czy nie chcą , a dlatego , by uprzykrzyć życie lub się zemścić albo z inny egoistycznych powódek. Tylko komu sìę robi najwięksża krzywdę,? Dziecku.
I mężczyźni bywają też dyskryminowani.