Wraz ze śmiercią kogoś bliskiego , znajomego – zwłaszcza taka jakaś nagła i tragiczna… – przychodzi refleksja….
Refleksja na tym o czy niby dobrze wiemy: jakie życie bywa kruche…, że odkłamy wiele ważnych spraw na potem , którego może nie być .Ile dla nas ważnych spraw , rzeczy jest tak naprawdę jest nieważnych , a ile ważnych „drobnostek” przegapiamy… itp.
Przez tych „pare chwil” zwalniamy zastanawiamy i naprawdę WIDZIMY.
Szkoda , że czasem tak szybko znów ślepniemy…
Póki co, wielomiesięczne urlopy żałobne nie zostały wynalezione. Nie ma zatem innego wyjścia i trzeba się szybko pozbierać po pogrzebie, by wrócić do pracy. Nie nazywaj tego ślepotą.
Pozdrawiam.
Zupełnie nie chodziło mi o to , żebym nie żyć dalej, bo jakoś trzeba i przekonałam się o tym bardzo boleśnie i nie to nazywam ślepotą. Ale Twoja interpretacja to Twoja interpretacja. Tyle, że ty mi nie mów jak mam coś nazywać. Pozdrawiam.
Czytaj że zrozumieniem…