Nie jest wstydem być psychicznie chorym ani mieć zaburzenia psychiczne….
Problem jest wtedy , gdy nic z tym nie robisz , nie leczysz się. Leczenie to długotrwały proces , trudny proces , który wymaga od chorego dużo siły.
Traumy przez duże T mają swoje źródła i nie są to zwykle rany.
Nie pomagają ” złote rady ” zostaw to idź dalej. Nie rób tego lub tamtego .Powinna to .. Napewno nie pomaga podważanie terapii czy przekonywanie , że z Tobą jest coś nie tak…
Idę dalej , bo żyje.
<span;>Są wątki w moim życiu i przeszłe znajomości , których finał jest dla mnie zgubne.
<span;>Rany , które są głebsze lub lżejsze , niestety nadal dają siwe znaki.
<span;> Przepraszam- ułatwiło , by mi życie , ale gdy próbowałam porozmawiać o tym , co było dawno , ale we mnie zrobiło spustoszenie i do dzisiaj czuję tego konsekwencje, to przekonałam się, że nie mogę na nie liczyć.
Przecież to ze mną jest coś nie tak . To ja mam problem.
Przypominaja się mi słowa i zapewnienia z tamych czasów, o wsparciu o tym ,że zawsze mogę liczyć na te osoby itp.
Pewne rzeczy posypały się już przed śmiercią Jarka . Nie miałam siły tego sklejać i okazało się jak mało prawdziwe to wszytko było.
Z drugiej strony patrząc na stare zdjęcia- czasem zastanawiam się, czy nawet gdyby się nie posypało – to czy na tej trudnej drodze , której jestem od 7 lat, mogłabym liczyć na te osoby .
Muszę przyznać , że nie doceniałam mojej Babci. Na tle Dziadka wydawała mi się taka mniej uczuciowa.
Dopiero po jej śmierci -im starsza jestem- bardziej ją doceniam i rozumiem.
Była dumna ze mnie i Mamy tyle , że nie potrafiła tego nam powiedzieć.
Z pewnością też miała stany depresyjne tyle , że nie korzystała z pomocy, bo kto kiedyś aż tak jak teraz skupiał się na zdrowiu psychicznym.
Poświęciła mi dużo czasu i uwagi.
Dziadek Zbyszek ” synonim” bezwarunkowej miłości i akceptacji. Jeden z niewielu mężczyzn , który bardzo dobrze zapisać się w moim życiu.
Jednak chciałabym posłać dobrą myśl do tych wspaniałych Babć ( jak moja Mama) i Dziadków , którzy jak tylko mogli oddawali swoje serca wnukom, ale mimo to nie dostali dzisiaj ani nie dostaną jutro życzeń , ani zainteresowiania j od swoich już dużych wnuków.
Zostali przez nich zapomnieni, choć żyją.
Chcę Wam powiedzieć , że to nie Wasza wina.
Mam nadzieję , że Bóg Wam wynagrodzi.
” Największym prezentem , jaki możesz komuś dać jest właśnie czas.”
Można pomyśleć , że banalne i proste do dania , ale ostatnie lata pokazują mi , że trudne .
Jasne -drogę , którą idę muszę iść ja .Nikt za mnie jej nie przejdzie . Tak jak ja nie przejdę leczenia za moją Mamę. ( Szkoda , że nie mogę)
Ale mogę jej towarzyszyć . Z moimi brakami i ograniczeniami. Nie tylko wtedy , gdy mam lepszy czas i jest mi łatwiej.
Ale nawet, wtedy gdy trudno mi wstać z łóźka.
Bo relacja na tym jak dla mnie polega.
Ludzie to nie rzeczy , które można odstawiać na półkę , kiedy uważamy , że teraz mamy swoje problemy i tak jest lepiej , a później sobie na ” chwilę” sięgnąć po te rzecz jak akurat bardziej jest mi to na rękę.
Tak -ostatnio zastaniawiam się na kogo mogę liczyć?
Ciągle pracuję , żeby przede wszystkim móc liczyć na siebie.
Natnęłam się (po raz kolejny )na post osoby niepełnosprawnej opisujący to , że dla takich osób- zima , śnieg -to kolejna przeszkoda , często nie do pokonania.
Zgoda wózek i nieodśnieżone chodniki to kiepskie połączenie. Ubieranie tych wszystkich zimowych rzeczy męczy. A topniejący śnieg opadający z kół robi ” małą powódź” w mieszkaniu i mop jest niezbędny.
Przez lata mojego codziennego chodzenia do szkoły czy potem na studia nie było łatwo moje Mamie i Jarkowi prowadzić mnie do tych placówek. ( Nigdy nie miałam nauczania indywidualnego.)
Ale nie jestem sama na świecie. Są ludzie , którzy uwielbiają śnieg i mróz . Za to nie lubią upałów.
Są też dzieci , które mogą ulepić bałwana. Pójść na sanki. Pozjeżdzać z górki na jabłku.
Fakt , też jest taki , że urodziłam się w Polsce , a tu są 4 pory roku. Teraz jest czas zimy. A normalna zima w Polsce to mróz i śnieg.
Dyskryminacja tu , dyskryminacja tam. Ktoś za mało ma kasy i ma pretensję , że ktoś ma więcej.
Z kolei- ten co ma kasę -nie jest szczęśliwy i by to oddał za życie wśród ukochanych ludzi.
Wiem coś o tym , bo oddałabym wszystko co mam , żeby Jarek wrócił i Mama była zdrowa. Wszystko.
Ale dziś o czymś innym . Czego mi brakuję? W piatęk ( 19.12), po powrocie z kina chciałam tylko stając na ciemnej klatce , dostać się do mieszkania.
Nie było prądu , więc winda nie działała , a ja mieszkam na 3 piętrze.
Dodzwoniłam się do pana administora budynku , który najpierw mnie ochrzanił, że dzwonię o tej porze( po 23) , a awaria została zgłoszona o 22 i sprawę załatwi rano.
Gdy dał mi ponownie dojść do głosu. Wyjaśniłam mu , że jeżdzę na wózku i nie pokonam schodów, a nie ma kogo poprosić o pomoc. A on na to ,że nie wie co ma zrobić.
To się zapytałam czy mam spać na klatce? A on na to , że nie wie gdzie mam spać i nie wie co mi powiedzieć.
Z zrezygnowaniem w glosie rozłoczyłam się i próbowałam znaleźć rozwiązanie. Nie udała mi się to , więc jeszcze raz zadzwoniłam do pana administratora budynku.
Z pretensją w głosie powiedział mi , że przyjedzie i postara mi się pomóc tylko to potrwa, bo nie mieszka w Elblągu.
Powiedziałam , że w takim razie czekam. ( Dobrze , że skorzystam z toalety w kinie..
Za jakieś 20 minut na klatce wrócił prąd i winda włączyła się. Po prostu wysadziło korki . Żadneǰ poważnej awarii nie było. Wróciłam do domu
W piątek (12.12) stuknęło mi 36 lat. Nie mam problemu z tym , że przybywa mi lat.
Jarek pewnie by mi już zaokrąglił i mówił , że mam 40 na karku 🙂
W mojej głowie kotłuje się dużo wspomniej .
Nie wiodę życia, którę sobie wymarzyłam mając naście lat , ale źycie to nie komedia romatyczna.
Ale jestem🙂
Dziękuję za wszystkie życzenia. 🙂
Kolejny rok życia za mną. Zaczęłam następny.
Wczoraj Mama mi powiedziała , że dzisiaj Światowy Dzień Niepełnosprawnych czyli i mój.
Realnie rzecz ujmując jestem inna, na tej samej zasadzie co każdy chory. I ta choroba powoduje ( w moim przypadku) ograniczenia fizyczne .
Pewnych rzeczy nie przeskoczę. I choć jestem w miarę samodzielna to wiem , że w pewnych sytuacjach ,zawsze będę potrzebowała pomocy drugiej osoby.
Uświadomienie i zaakceptowanie tego faku jest ważne , by nauczyć się żyć z tymi ograniczeniami.
Dla mnie wózek to nie tylko, sposób poruszania się , ale coś znacznie więcej. Bez niego leżę i kwiczę.
Nie lubię tej poprawności politycznej typu : ” Mówi się osoba z niepełnosprawnościami.”
Nie obraża mnie słowo kaleka i nie czuję się się jak dziecko ,gdy ktoś kucnie na przeciwko mnie , by łatwiej nam było rozmawiać, lub jak ktoś zaproponuje pomoc.
Nie czuję się źle, gdy kto zawiesi torebkę na rączce od mojego wózka , lub oprze się na mim by wstać ( nawet bez pytania)
Dla mnie to normalne rzeczy czy nie o to chodzi by było normalnie?
7 lat temu kładłam się jak zwykle spać.Nie wymyśliłabym ,wtedy że dotychczasowe życie , które wiedliśmy , na zajutrz brutalnie się skończy. Widziałam Jarka ostatni raz.
7 lat dużo , nie dużo .
Ja pamiętam to wszystko ,jakby to było wczoraj i z pewnością nie zapomnę do końca życia.
I z pewnościa zawsze na wspomnienia tamtych wydarzeń ,będą się w moich oczach pojawiać łzy.
Mogłabym dużo napisać o Jarku i o tym co spowodowała jego śmierć 24 listopada .
Drugie tyle o tych 7 latach bez niego. O ludzkich podłych zachowaniach i o tych dobrych.
O kolejnych stratach . O moim zdrowiu psychicznym i chorobie Mamy.
Mogłabym , ale to by i tak nie oddało tej 7 letnej drogi bez Jarka.
Napiszę tylko , że pamiętam Jarku i zawsze będę. I naprawdę chciałabym się spotkać tam u Góry z Tobą.
Wstać, umyć się , ubrać się- żadna filozofia- tylko niezbędna rutyna każdego dnia.
Proste czynności, ale jednak czasem przerastają.
Nie dlatego , że po prostu jestem leniwa czy nie chcę się ogarnąć i mam za dużo wolnego czasu .
Przerosło mnie w pewnym momencie życie na tyle , że się rozsypałam. Zachorowałam
Od kilku lat ” sklejam się” . Walczę o zdrowie psychicznie.
Rozumiem , że możesz nie rozumieć takich problemów. Może to i dobrze , bo to znaczy ,że nie doświadczasz takiego mroku.
Jeżeli mimo to, chcesz pomóc osobie , która doświadcza takiego mroku i z nim walczy nie dawaj rad typu : myśl pozytywnie i ogarnij się. Tylko po prostu bądź przy tej osobie.